Λιμοκτονούμε, υποδουλώνουμε, βιάζουμε, βασανίζουμε και σκοτώνουμε τα παιδιά μας
Robert Burrowes
Σε ένα πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Προκλήσεις για την επίλυση πολύπλοκων συγκρούσεων» (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/key-articles/challenges-complex-conflicts/), επεσήμανα τέσσερεις διαμορφώσεις συγκρούσεων στις οποίες δίνεται λίγη προσοχή από τους θεωρητικούς των συγκρούσεων.
Σε αυτό το άρθρο, θα ήθελα να συζητήσω μια πέμπτη διαμόρφωση σύγκρουσης που ουσιαστικά αγνοείται από τους θεωρητικούς των συγκρούσεων (και σχεδόν όλους τους άλλους). Αυτή η σύγκρουση είναι αναμφίβολα η πιο θεμελιώδης σύγκρουση στην ανθρώπινη κοινωνία, επειδή παράγει όλη τη βία που διαπράττουν και βιώνουν οι άνθρωποι, και όμως είναι εντελώς αόρατη σχεδόν σε όλους.
Έχω περιγράψει προηγουμένως αυτή τη σύγκρουση ως "πόλεμο ενηλίκων κατά των παιδιών". Είναι πράγματι το «βρώμικο μικρό μυστικό» της ανθρωπότητας.
Επιτρέψτε μου να εξηγήσω και να εξηγήσω τη φύση και την έκταση αυτού του μυστικού πολέμου. Και τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό.
Κάθε μέρα, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, οι ενήλικες σκοτώνουν 50.000 από τα παιδιά μας. Ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανώς σημαντικά υψηλότερος. Σκοτώνουμε παιδιά σε πολέμους. Βλέπε, για παράδειγμα, «Μαστιγώνοντας την Υεμένη» (https://www.counterpunch.org/2018/05/22/scourging-yemen/). Τα σκοτώνουμε με drones. Τα σκοτώνουμε στα σπίτια μας και στο δρόμο. Τα πυροβολούμε στο σχολείο.
Εκτελούμε επίσης παιδιά σε θυσιαστικές δολοφονίες μετά την απαγωγή τους. Εκτρέφουμε ακόμη και παιδιά για να τα πουλήσουμε ως «καλλιέργεια μετρητών» για σεξουαλικά εγκλήματα, παιδική πορνογραφία και γυρίσματα ταινιών «ταμπάκου» (στις οποίες σκοτώνονται παιδιά κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων), βασανιστήρια και σατανικές θυσίες. Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις εκδηλώσεις της βίας κατά των παιδιών που συμβαίνουν εδώ και αιώνες ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, χιλιετίες. Σχετικά με αυτά τα σημεία, δείτε τα αποδεικτικά βίντεο που παρουσιάστηκαν στην πρόσφατη Δικαστική Επιτροπή Έρευνας για την Εμπορία Ανθρώπων και τη Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιών που διοργανώθηκε από το Διεθνές Δικαστήριο για τη Φυσική Δικαιοσύνη (https://commission.itnj.org/).
Η εναρκτήρια δήλωση του επικεφαλής εισαγγελέα Robert David Steele αναφέρεται σε περίπου 8 εκατομμύρια παιδιά που διακινούνται ετησίως - με 600.000-800.000 από αυτά τα παιδιά (εξαιρουμένων τόσο εκείνων που εκτρέφονται στις ΗΠΑ χωρίς πιστοποιητικά γέννησης όσο και εκείνων που εισάγονται χωρίς έγγραφα) μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες - και αναφέρει πρακτικές όπως τελετουργικά βασανιστήρια και τελετουργικές δολοφονίες, καθώς και εκπαίδευση σκύλων για βιασμό παιδιών και νηπίων. Αναφέρει το φάσμα των οργανώσεων που εμπλέκονται, από την Oxfam και τους Προσκόπους της Αμερικής έως τις υπηρεσίες «παιδικής υπηρεσίας» και τις αστυνομικές δυνάμεις, καθώς και διάφορες οργανώσεις των Ηνωμένων Εθνών, όπου οι παιδεραστές (εκείνοι που λυμαίνονται τα παιδιά) ανεβαίνουν στις τάξεις για να ασκήσουν τεράστιο έλεγχο. Επισημαίνει επίσης ότι πολλά από τα παιδιά που εκτρέφονται ή απάγονται σε αυτό το σύστημα συνήθως ζούν περίπου δύο χρόνια πριν πεθάνουν (συχνά αφού βιαστούν αρκετές φορές κάθε ώρα για κάποιο χρονικό διάστημα) ή σκοτωθούν εντελώς. Αναφέρει επίσης (με στοιχεία που παρέχονται σε άλλες παρουσιάσεις βίντεο) την αναγκαστική αφαίρεση οργάνων σώματος από παιδιά ασκούμενων του Φάλουν Γκονγκ στην Κίνα.
Ο Steele, ο οποίος είναι πρώην αξιωματικός επιχειρήσεων της CIA, επισημαίνει επίσης ότι οι 1.000 στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο «δεν υπάρχουν για εθνική άμυνα. Βρίσκονται εκεί για να χρησιμεύσουν ως Lilypads για το λαθρεμπόριο όπλων, χρυσού, μετρητών, ναρκωτικών και μικρών παιδιών». Το προφανές και σαφές συμπέρασμα που πρέπει να εξαχθεί από τη δήλωσή του είναι ότι ο στρατός των ΗΠΑ εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στην εμπορία παιδιών (καθώς και στη γνωστή συμμετοχή του στη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, για παράδειγμα), πράγμα που σημαίνει ότι τεράστιος αριθμός στρατιωτικού προσωπικού των ΗΠΑ το γνωρίζει επίσης. Και ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ.
Η συναρπαστική μαρτυρία στην Εξεταστική Επιτροπή του εκλιπόντος (Σ.τ.Μ. δολοφονηθέντος)/δράστη Ronald Bernard θα σας δώσει μια σαφή αίσθηση της βαθιάς εμπλοκής της ελίτ (δηλαδή, των 8.000-8.500 ατόμων της «ελίτ» που διοικούν κεντρικές τράπεζες, κυβερνήσεις, μυστικές υπηρεσίες, πολυεθνικές εταιρείες, τρομοκρατικές οργανώσεις και εκκλησίες) στην ασυνήθιστη βία που ασκείται στα παιδιά, με παιδιά που διακινούνται παράνομα διεθνώς μαζί με γυναίκες. όπλα, ναρκωτικά, νομίσματα, χρυσός και άγρια ζωή (https://www.youtube.com/watch?v=EyNlhuCJPTo).
Σε μια ιδιαίτερα οδυνηρή σειρά στιγμών κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, αφού έχει αποκαλύψει μερικές από τις συγκλονιστικές βιαιοπραγίες που υπέστη ως παιδί στα χέρια του πατέρα του και της Εκκλησίας, ο Bernard αναφέρεται συγκεκριμένα στο γεγονός ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτές τις πρακτικές είναι τρομοκρατημένοι (και «υπηρετούν το τέρας της απληστίας») και ότι, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επιχειρηματίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, συνεργαζόταν με ανθρώπους που τον καταλάβαιναν όπως τους καταλάβαινε ο ίδιος: άτομα που υπέφεραν πάρα πολύ από τη βία που είχαν υποστεί ως παιδιά και τα οποία τώρα είναι τόσο γεμάτα μίσος που θέλουν να καταστρέψουν τη ζωή, ανθρώπινη και άλλη. Εν ολίγοις: απολαμβάνουν και γιορτάζουν τη δολοφονία ανθρώπων και την καταστροφή της Γης ως άμεση απάντηση στη βία που υπέστη ο καθένας ως παιδί.
Υπάρχουν περισσότερες μαρτυρίες βίντεο από επιζώντες, ειδικούς μάρτυρες, ερευνητές στον τομέα και άλλους στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Δικαστηρίου για τη Φυσική Δικαιοσύνη (https://commission.itnj.org/) και αν θέλετε να διαβάσετε ακαδημαϊκά βιβλία που τεκμηριώνουν πτυχές αυτής της συγκλονιστικής βίας κατά των παιδιών, τότε δείτε, για παράδειγμα, «Κυνηγοί παιδιών: Ρέκβιεμ ενός δολοφόνου παιδιών» (https://www.amazon.com/Child-Hunters-Carine-Hutsebaut-ebook/dp/B003VYC5Q4) και «Επιδημία: Εμπόριο της Αμερικής στον βιασμό παιδιών» (https://www.amazon.com.au/Epidemic-Americas-Trade-Child-Rape-ebook/dp/B075Y37YL5/).
Για περαιτέρω αναφορές στη συστηματική εκμετάλλευση, βιασμούς, βασανιστήρια και δολοφονίες παιδιών για μεγάλο χρονικό διάστημα, η οποία επικεντρώνεται στους αυτόχθονες πληθυσμούς του Καναδά, η υποβλητική έκθεση του αιδεσιμότατου Kevin Annett (http://kevinannett.com/) «Κρυμμένη από την ιστορία: Το καναδικό ολοκαύτωμα – Η ανείπωτη ιστορία της γενοκτονίας των αυτόχθονων λαών από την εκκλησία και το κράτος στον Καναδά» (http://whale.to/a/annett.html) και τα βιβλία του «Αδυσώπητα» (https://www.amazon.com/dp/1523905778/ref=cm_sw_su_dp) και «Δολοφονία με διάταγμα: Το Έγκλημα της Γενοκτονίας στον Καναδά» (http://murderbydecree.com/) χρησιμοποιεί μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και αρχειακή τεκμηρίωση για να παράσχει «ένα μη λογοκριμένο αρχείο της προγραμματισμένης εξόντωσης των αυτόχθονων παιδιών στα δολοφονικά "ινδιάνικα οικοτροφεία" του Καναδά» από το 1889 έως το 1996.
Εκτός από το τι συνέβη στα ινδιάνικα οικοτροφεία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ωστόσο, τα βιβλία προσφέρουν επίσης εκτενή στοιχεία που τεκμηριώνουν τη συνεχιζόμενη διάπραξη γενοκτονίας, συμπεριλαμβανομένων βιασμών παιδιών, βασανιστηρίων και δολοφονιών, εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών του Καναδά από την κυβέρνησή του, τη Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία και την Καθολική, Αγγλικανική και Ενωμένη Εκκλησία από τον 19ο αιώνα. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά περισσότερα στα διάφορα βιβλία του Kevin Annett και στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Δικαστηρίου για τα Εγκλήματα της Εκκλησίας και του Κράτους (http://itccs.org/), τα οποία εξηγούν επίσης τη μακροχρόνια εμπλοκή του Βατικανού σε αυτά τα γενοκτονικά εγκλήματα κατά των παιδιών.
Φυσικά, ο Καναδάς δεν είναι μόνος στην αδυσώπητη βία του εναντίον των αυτόχθονων παιδιών (και των αυτοχθόνων πληθυσμών γενικά). Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία, μεταξύ πολλών άλλων, έχουν επίσης μακρά ιστορία αγριότητας στην καταστροφή της ζωής των παιδιών των αυτοχθόνων, ουσιαστικά παίρνοντας τη γη τους και καταστρέφοντας τον πολιτισμό τους, τα παραδοσιακά μέσα διαβίωσης και την πνευματικότητά τους. Και όταν οι αυτόχθονες πληθυσμοί δεν εγκαταλείπουν απλώς τον παραδοσιακό τρόπο ύπαρξής τους και υιοθετούν το κυρίαρχο μοντέλλο, κατηγορούνται και διώκονται ακόμη πιο άγρια, όπως δείχνει σαφώς η καταγραφή.
Επιπλέον, η ιδρυματική βία κατά των παιδιών δεν περιορίζεται στα πλαίσια και τα περιβάλλοντα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Στην πρόσφατα διεξαχθείσα Βασιλική Επιτροπή για τις Θεσμικές Απαντήσεις στη Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιών που πραγματοποιήθηκε στην Αυστραλία (https://www.childabuseroyalcommission.gov.au/), οι υπηρεσίες παιδικής μέριμνας, τα σχολεία, οι υπηρεσίες υγείας και οι συναφείς υπηρεσίες, η κράτηση νέων, η οικιακή φροντίδα και οι σύγχρονες υπηρεσίες εκτός σπιτιού, οι θρησκευτικές δραστηριότητες, οι υπηρεσίες υποστήριξης της οικογένειας και της νεολαίας, η υποστηριζόμενη στέγαση, οι αθλητικές, ψυχαγωγικές δραστηριότητες και οι δραστηριότητες συλλόγων, η απασχόληση των νέων και οι στρατιωτικές δυνάμεις προσδιορίστηκαν ως παρέχοντας πλαίσια για τη διάπραξη βίας κατά των παιδιών.
Περισσότεροι από τους μισούς επιζώντες υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση σε ένα ίδρυμα που διαχειρίζεται μια θρησκευτική οργάνωση, όπως χώροι λατρείας και θρησκευτικής διδασκαλίας, ιεραποστολές, θρησκευτικά σχολεία, ορφανοτροφεία, κατοικίες, λέσχες αναψυχής, ομάδες νέων και υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας. Ένα άλλο ένα τρίτο των επιζώντων υπέστη τη βία σε ένα ίδρυμα υπό κυβερνητική διαχείριση, όπως ένα σχολείο, μια υπηρεσία φροντίδας εκτός σπιτιού, ένα κέντρο κράτησης νέων ή σε ένα κέντρο υπηρεσιών υγείας. Το υπόλοιπο 10% υπέστη βία σε ιδιωτικό οργανισμό, όπως κέντρο παιδικής μέριμνας, ιατρείο ή κλινική, σχολή μουσικής ή χορού, ανεξάρτητο σχολείο, άσραμ γιόγκα ή αθλητικό σύλλογο, μη κυβερνητικό ή μη κερδοσκοπικό οργανισμό.
Περιττό να πούμε ότι η αποτυχία αντίδρασης σε οποιαδήποτε από αυτές τις βιαιοπραγίες τον περασμένο αιώνα από οποιοδήποτε από τα θεσμικά όργανα που είναι «υπεύθυνα» για την παρακολούθηση, την εποπτεία και την ποινική δικαιοσύνη, όπως η αστυνομία, οι αρχές επιβολής του νόμου και οι υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για την εισαγγελία, καταδεικνύει σαφώς ότι οι μηχανισμοί που θεωρητικά έχουν σχεδιαστεί για την προστασία των παιδιών (και των ενηλίκων) δεν λειτουργούν όταν οι ίδιοι θεσμοί είναι συνένοχοι στη βία και είναι, σε κάθε περίπτωση, έχουν σχεδιαστεί για να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των ελίτ (όχι των «απλών» ανθρώπων και των παιδιών). Ως εκ τούτου, φυσικά, το θέμα αυτό δεν διερευνήθηκε καν από την Επιτροπή, διότι εξαιρέθηκε από τη συγγραφή υποχρεώσεων!
Ξεχωριστά από εκείνα τα παιδιά που σκοτώνουμε ή βιάζουμε καθημερινά με τους τρόπους που περιγράψαμε συνοπτικά παραπάνω, διακινούμε πολλά άλλα σε σεξουαλική δουλεία - όπως εκείνα που διακινούνται (μερικές φορές από τους γονείς τους) στην πορνεία για να εξυπηρετήσουν τη βιομηχανία σεξουαλικού τουρισμού σε χώρες όπως η Ταϊλάνδη, η Καμπότζη, η Δομινικανή Δημοκρατία, οι Φιλιππίνες και η Ινδία - απαγάγουμε άλλα για να τους τρομοκρατήσουμε ώστε να γίνουν παιδιά στρατιώτες με 46 χώρες να τα χρησιμοποιούν σύμφωνα με το Child Soldiers International (https://www.child-soldiers.org/), αναγκάζουμε άλλα να εργάζονται ως σκλάβοι, σε φρικτές συνθήκες, σε χωράφια, εργοστάσια και ορυχεία (και αγοράζουμε τα φθηνά προϊόντα της εκμεταλλευόμενης εργασίας τους ως την τελευταία μας «συμφωνία») με τη Human Rights Watch να αναφέρει πάνω από 70.000.000 παιδιά, συμπεριλαμβανομένων πολλών που δεν είναι καν, από τεχνική άποψη, σκλάβοι, που εργάζονται σε «επικίνδυνες συνθήκες» – βλέπε «Παιδική εργασία» (https://www.hrw.org/topic/childrens-rights/child-labor) – και καταδικάζουμε εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν στη φτώχεια, την έλλειψη στέγης και τη δυστυχία, επειδή οι εθνικές κυβερνήσεις, παρά τη ρητορική περί του αντιθέτου, δίνουν είτε αμελητέα είτε καμμία αξία στα παιδιά, εκτός από, σε ορισμένες περιπτώσεις, ως μελλοντικούς μισθωτούς σκλάβους στο εργατικό δυναμικό.
Παιδί στην συγκομιδή κακάο στην Αφρική. Πρόκειται για πρωτοποριακό έργο. Φωτογραφία: © Daniel Rosenthal
Παιδί ανθρακωρύχος που εξορύσσει κολτάνιο στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
Καταδικάζουμε επίσης εκατομμύρια παιδιά, όπως αυτά στην Παλαιστίνη, το Θιβέτ, τη Δυτική Σαχάρα και τη Δυτική Παπούα, να ζουν υπό στρατιωτική κατοχή, όπου πολλά φυλακίζονται, πυροβολούνται ή σκοτώνονται συστηματικά.
Επιπλέον, ενώ διεξάγουμε πολέμους, προκαλούμε πολλά παιδιά να γεννιούνται με γκροτέσκες γενετικές παραμορφώσεις επειδή χρησιμοποιούμε τρομακτικά όπλα, όπως αυτά με απεμπλουτισμένο ουράνιο, στους γονείς τους. Βλέπε «Μωρά της Φαλούτζα και Απεμπλουτισμένο Ουράνιο: Η τοξική κληρονομιά της Αμερικής στο Ιράκ» και «Απεμπλουτισμένο ουράνιο (https://www.alternet.org/world/falluja-babies-and-depleted-uranium-americas-toxic-legacy-iraq) που χρησιμοποιείται από τις δυνάμεις των ΗΠΑ που κατηγορούνται για γενετικές ανωμαλίες και καρκίνο στο Ιράκ». (https://www.rt.com/news/iraq-depleted-uranium-health-394/)
Σε άλλες περιπτώσεις, προκαλούμε στα παιδιά σοκαριστικά εξουθενωτικούς τραυματισμούς, αν δεν σκοτωθούν εντελώς, χρησιμοποιώντας συμβατικά, βιολογικά και χημικά όπλα απευθείας πάνω τους. Βλέπε «Σύνοψη ιστορικών επιθέσεων με χρήση χημικών ή βιολογικών όπλων». (http://www.johnstonsarchive.net/terrorism/chembioattacks.html)
Αλλά ο πόλεμος καταστρέφει επίσης τη στέγαση και άλλες υποδομές, αναγκάζοντας εκατομμύρια παιδιά να εκτοπιστούν εσωτερικά ή να γίνουν πρόσφυγες σε άλλη χώρα (συχνά χωρίς ζωντανό γονέα), προκαλώντας συνεχιζόμενα τραύματα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ένα στα 200 παιδιά είναι πρόσφυγας, είτε λόγω πολέμου είτε λόγω φτώχειας, περιβαλλοντικής ή κλιματικής διαταραχής. Βλέπε «50 εκατομμύρια παιδιά εκτοπισμένα από τον πόλεμο και τη φτώχεια παγκοσμίως». (https://www.rt.com/uk/358527-displaced-children-unicef-war/)
Ασκούμε επίσης βία στα παιδιά με πολλές άλλες μορφές, από τη "συνηθισμένη" ενδοοικογενειακή βία έως τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, με τη UNICEF να υπολογίζει ότι 200 EKATομμύρια ΚΟΡΙΤΣΙΑ και ΝΕΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ σε 30 χώρες σε τρεις ηπείρους έχουν ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΤΕΙ. Βλέπε «Ακρωτηριασμός/κοπή των γυναικείων γεννητικών οργάνων» (https://www.unicef.org/protection/57929_58002.html).
Και αρνούμαστε στα παιδιά την ελεύθερη επιλογή (ακόμη και σε εκείνα που υποτίθεται ότι ζουν σε μια «δημοκρατία») και φυλακίζουμε τεράστιους αριθμούς από αυτά στο σχολείο με την ψευδαίσθηση ότι αυτό είναι καλό για αυτά. Βλέπε «Θέλουμε σχολείο ή εκπαίδευση;» (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/school-or-education/) Όποια άλλη ζημιά κι αν κάνει αυτό το σχολείο, σίγουρα βοηθά στη δημιουργία της επόμενης γενιάς καταστροφέων παιδιών. Και, σε πολλές χώρες, απλώς φυλακίζουμε παιδιά στις φυλακές μας. Εξάλλου, το νομικό σύστημα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο της ελίτ για τον έλεγχο των «απλών» ανθρώπων, προστατεύοντας παράλληλα την ελίτ από τη λογοδοσία για την τραγελαφική βία της εναντίον όλων μας. Βλέπε «Το κράτος δικαίου: άδικο και βίαιο» (https://nonviolentstrategy.wordpress.com/articles/rule-of-law/).
Αν και σχεδόν ασήμαντη σε σύγκριση με τη βία που προσδιορίστηκε παραπάνω, η διαστροφή πολλών πολυεθνικών εταιρειών στην καταστροφή της υγείας των παιδιών μας απεικονίζεται παραστατικά στην ταινία «Global Junk Food» (https://vimeo.com/ondemand/globaljunkfood). Στην Ευρώπη, οι παραγωγοί τροφίμων έχουν υπογράψει «δεσμεύσεις ευθύνης», υποσχόμενοι να μην προσθέτουν ζάχαρη, συντηρητικά, τεχνητά χρώματα ή γεύσεις στα προϊόντα τους και να μην στοχεύουν παιδιά.
Ωστόσο, ο αναπτυσσόμενος κόσμος δεν βρίσκεται στην Ευρώπη, επομένως αυτές οι «δεσμεύσεις ευθύνης» προφανώς δεν ισχύουν και εταιρείες όπως η Coca-Cola, η McDonald's, η Kentucky Fried Chicken και η Domino's Pizza πωλούν το πρόχειρο φαγητό τους στις αναπτυσσόμενες χώρες (με το παραπάνω βίντεο να δείχνει τη Βραζιλία και την Ινδία) φορτωμένες με υπερβολικό λάδι, αλάτι και ζάχαρη, ακόμη και χρησιμοποιώντας ψεύτικο τυρί.
Η καλά τεκμηριωμένη έκθεση αποκαλύπτει ότι εταιρείες όπως αυτές δεν είναι τίποτα περισσότερο από έμποροι ναρκωτικών, που πωλούν τοξικά τρόφιμα σε κακώς πληροφορημένα θύματα που παραδίδουν μια ζωή διαβήτη και παχυσαρκίας σε τεράστιο αριθμό παιδιών. Έτσι, ακριβώς όπως οι εταιρείες όπλων αντλούν τα κέρδη τους από τη δολοφονία παιδιών (και ενηλίκων), οι εταιρείες πρόχειρου φαγητού αντλούν τα κέρδη τους από την καταστροφή της υγείας των παιδιών (και των ενηλίκων). Φυσικά, η ιατρική βιομηχανία, αντί να αγωνιστεί σθεναρά ενάντια σε αυτό το αίσχος, προτιμά επίσης να επωφεληθεί από αυτό προσφέροντας "θεραπείες", συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής αφαίρεσης λίπους, οι οποίες δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από προσωρινή αλλά πολύ κερδοφόρα "ανακούφιση".
Αλλά αυτό απέχει πολύ από το να αντιπροσωπεύει τη μόνη ενεργό συμμετοχή της ιατρικής βιομηχανίας στην ασυνήθιστη βία που ασκούμε στα παιδιά. Για παράδειγμα, τα παιδιά της Δύσης και πολλά άλλα σπάνια γλιτώνουν από μια πληθώρα εμβολιασμών που καταστρέφουν συστηματικά το ανοσοποιητικό σύστημα ενός παιδιού, καθιστώντας έτσι την υγεία τους συνεχώς ευάλωτη σε μεταγενέστερες επιθέσεις στην ευημερία τους. Για μια γεύση της τεράστιας βιβλιογραφίας σχετικά με αυτό το θέμα, βλέπε «Κλινικά χαρακτηριστικά σε ασθενείς με μακροχρόνια μακροφαγική μυοαπονευρωσίτιδα» (https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fneur.2014.00230/full), «Εμβόλια: Ποιος είναι αλλεργικός στο thimerosal (υδράργυρος), σηκώστε το χέρι σας» (http://www.thelibertybeacon.com/vaccines-whos-allergic-to-thimerosal-mercury-raise-your-hand/) και «Υγεία χωρίς εμβόλια» (https://vaccinefreehealth.blogspot.com.au/).
Και πριν αφήσουμε πολύ πίσω το θέμα των τροφίμων, πρέπει να σημειώσουμε ότι μόνο και μόνο επειδή το πρόχειρο φαγητό που πωλείται στην Ευρώπη και σε ορισμένες άλλες δυτικές χώρες έχει λιγότερα λιπαρά, αλάτι, ζάχαρη, συντηρητικά και τεχνητά χρώματα και γεύσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υγιεινό. Εξακολουθεί να έχει διάφορους συνδυασμούς πρόσθετων λιπαρών, αλατιού, ζάχαρης, συντηρητικών και τεχνητών χρωμάτων και γεύσεων.
Ξεχωριστά από αυτό: μην ξεχνάτε ότι σχεδόν όλοι οι γονείς δηλητηριάζουν συστηματικά τα παιδιά τους ταΐζοντάς τα τρόφιμα που καλλιεργούνται από τους εταιρικούς γίγαντες της αγροτικής βιομηχανίας, τα οποία είναι σε μεγάλο βαθμό εξαντλημένα από θρεπτικά συστατικά και συνδέονται με δηλητήρια όπως η γλυφοσάτη. Για μια γεύση της τεράστιας βιβλιογραφίας, δείτε «Η κρυμμένη αλήθεια για το glyphosate EXPOSED, σύμφωνα με αδιαμφισβήτητα επιστημονικά στοιχεία» (https://www.globalresearch.ca/the-hidden-truth-about-glyphosate-exposed-according-to-undeniable-scientific-evidence/5631664). Φυσικά, σε πολλές χώρες αναγκάζουμε επίσης τα παιδιά μας να πίνουν φθοριωμένο νερό εις βάρος της υγείας τους. Βλέπε «Η έρευνα αποκαλύπτει πώς το νερό μας μας κάνει καταθλιπτικούς, άρρωστους: Το φθοριωμένο νερό φταίει πολύ» (https://www.globalresearch.ca/water-fluoridation-and-hypothyroidism-research-exposes-how-water-is-making-us-depressed-sick/5433426).
Προφανώς, τα βιολογικά / βιοδυναμικά καλλιεργούμενα τρόφιμα, το υγιεινά παρασκευασμένο και το μη φθοριωμένο νερό δεν αποτελούν προτεραιότητες για την υγεία των παιδιών τους, σύμφωνα με τους περισσότερους γονείς.
Ως ύστατη πράξη βίας εναντίον όλων των παιδιών, καταστρέφουμε το μέλλον τους. Βλέπε 'Killing the Biosphere to Fast-track Human Extinction'. (https://desultoryheroics.com/2017/12/04/killing-the-biosphere-to-fast-track-human-extinction/)
Πώς μπορούμε λοιπόν να τα κάνουμε όλα αυτά;
Πολύ εύκολα, στην πραγματικότητα. Λειτουργεί έτσι.
Οι δράστες βίας μαθαίνουν την τέχνη τους στην παιδική ηλικία. Εάν ασκείτε βία σε ένα παιδί, μαθαίνουν να ασκούν βία σε άλλους. Ο βιαστής παιδιών και τελετουργικός δολοφόνος παιδιών υπέστη βία ως παιδί. Ο τρομοκράτης υπέστη βία ως παιδί. Ο πολιτικός ηγέτης που διεξάγει πόλεμο υπέστη βία ως παιδί. Ο άνδρας που ασκεί βία στις γυναίκες υπέστη βία ως παιδί. Το εταιρικό στέλεχος που εκμεταλλεύεται ανθρώπους της εργατικής τάξης ή/και όσους ζουν στην Αφρική, την Ασία ή την Κεντρική/Νότια Αμερική υπέστη βία ως παιδί. Ο ρατσιστής και θρησκευτικός φανατικός υπέστη βία ως παιδί. Ο στρατιώτης που σκοτώνει στον πόλεμο υπέστη βία ως παιδί. Το άτομο που διαπράττει βία στο σπίτι, στην αυλή του σχολείου ή στο δρόμο υπέστη βία ως παιδί. Ο γονέας που ασκεί βία στα ίδια του τα παιδιά υπέστη βία ως παιδί.
Έτσι, αν θέλουμε να τερματίσουμε τη βία, την εκμετάλλευση, την οικολογική καταστροφή και τον πόλεμο, τότε πρέπει επιτέλους να παραδεχτούμε το «βρώμικο μικρό μυστικό» μας και να τερματίσουμε τον μακρύτερο και μεγαλύτερο πόλεμό μας: τον πόλεμο των ενηλίκων κατά των παιδιών. Και εδώ υπάρχει ένα κίνητρο: αν δεν αντιμετωπίσουμε τη θεμελιώδη αιτία της βίας, τότε οι συνδυασμένες και αδιάκοπες προσπάθειές μας για την αντιμετώπιση όλων των άλλων συμπτωμάτων της πρέπει τελικά να αποτύχουν. Και η εξαφάνιση από το χέρι μας είναι αναπόφευκτη.
Πώς μπορώ να ισχυριστώ ότι η βία κατά των παιδιών είναι η θεμελιώδης αιτία κάθε άλλης βίας; Σκεφτείτε αυτό. Υπάρχει καθολική αποδοχή ότι η συμπεριφορά διαμορφώνεται από την παιδική εμπειρία. Αν δεν ήταν, δεν θα καταβάλλαμε τέτοια προσπάθεια στην εκπαίδευση και σε άλλες προσπάθειες για να «κοινωνικοποιήσουμε» τα παιδιά ώστε να ενταχθούν στην κοινωνία. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί ψυχολόγοι έχουν υποστηρίξει ότι η έκθεση σε πολεμικά παιχνίδια και βίαια βιντεοπαιχνίδια διαμορφώνει στάσεις και συμπεριφορές σε σχέση με τη βία.
Αλλά είναι πολύ πιο περίπλοκο από ό, τι υποδηλώνουν αυτά τα τετριμμένα και, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, δεν είναι μόνο η «ορατή» βία (όπως το χτύπημα, το ουρλιαχτό και η σεξουαλική κακοποίηση) που συνήθως ονομάζουμε «βία» που συνήθως ονομάζουμε «βία» που προκαλεί την κύρια ζημιά, αν και αυτό είναι εξαιρετικά επιζήμιο. Η μεγαλύτερη συνιστώσα της ζημιάς προκύπτει από την «αόρατη» και «εντελώς αόρατη» βία που εμείς οι ενήλικες ασυνείδητα επιβάλλουμε στα παιδιά κατά τη διάρκεια της συνηθισμένης πορείας της ημέρας. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της βίας συμβαίνει στο σπίτι της οικογένειας και στο σχολείο. Βλέπε «Γιατί Βία;» (http://tinyurl.com/whyviolence) και «Ατρόμητη Ψυχολογία και Φοβισμένη Ψυχολογία: Αρχές και Πρακτική». (http://anitamckone.wordpress.com/articles-2/fearless-and-fearful-psychology/)
Τι είναι λοιπόν η «αόρατη» βία; Είναι τα «μικρά πράγματα» που κάνουμε κάθε μέρα, εν μέρει επειδή είμαστε απλά «πολύ απασχολημένοι». Για παράδειγμα, όταν δεν αφήνουμε χρόνο να ακούσει και να εκτιμήσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα ενός παιδιού, το παιδί μαθαίνει να μην ακούει τον εαυτό του, καταστρέφοντας έτσι το εσωτερικό σύστημα επικοινωνίας του. Όταν δεν αφήνουμε ένα παιδί να πει αυτό που θέλει (ή το αγνοούμε όταν το κάνει), το παιδί αναπτύσσει δυσλειτουργίες επικοινωνίας και συμπεριφοράς καθώς συνεχίζει να προσπαθεί να καλύψει τις δικές του ανάγκες (κάτι που, ως βασική στρατηγική επιβίωσης, είναι γενετικά προγραμματισμένο να κάνει).
Όταν κατηγορούμε, καταδικάζουμε, προσβάλλουμε, χλευάζουμε, ντροπιάζουμε, ταπεινώνουμε, χλευάζουμε, ενοχοποιούμε, εξαπατούμε, λέμε ψέματα, δωροδοκούμε, εκβιάζουμε, ηθικολογούμε με ή/και κρίνουμε ένα παιδί, υπονομεύουμε και οι δύο την αίσθηση της αξίας του εαυτού του και το διδάσκουμε να κατηγορεί, να καταδικάζει, να προσβάλλει, να χλευάζει, να ντροπιάζει, να ντρέπεται, να ντρέπεται, να ταπεινώνεται, να χλευάζει, να χλευάζει, να ενοχοποιεί, να εξαπατά, να ψεύδεται, να δωροδοκεί, να εκβιάζει, να ηθικολογεί ή/και να κρίνει.
Το θεμελιώδες αποτέλεσμα του βομβαρδισμού καθ' όλη τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας από αυτή την «αόρατη» βία είναι ότι το παιδί κατακλύζεται εντελώς από συναισθήματα φόβου, πόνου, θυμού και θλίψης (μεταξύ πολλών άλλων). Ωστόσο, οι μητέρες, οι πατέρες, οι δάσκαλοι, οι θρησκευτικές προσωπικότητες και άλλοι ενήλικες παρεμβαίνουν επίσης ενεργά στην έκφραση αυτών των συναισθημάτων και στις συμπεριφορικές αντιδράσεις που δημιουργούνται φυσικά από αυτά και είναι αυτή η «εντελώς αόρατη» βία που εξηγεί γιατί συμβαίνουν πραγματικά τα δυσλειτουργικά συμπεριφορικά αποτελέσματα.
Για παράδειγμα, αγνοώντας ένα παιδί όταν εκφράζει τα συναισθήματά του, παρηγορώντας, καθησυχάζοντας ή αποσπώντας την προσοχή του παιδιού όταν εκφράζει τα συναισθήματά του, γελώντας ή γελοιοποιώντας τα συναισθήματά του, τρομοκρατώντας ένα παιδί ώστε να μην εκφράζει τα συναισθήματά του (π.χ. ουρλιάζοντας του όταν κλαίει ή θυμώνει) ή/και ελέγχοντας βίαια μια συμπεριφορά που δημιουργείται από τα συναισθήματά του (π.χ. χτυπώντας το, συγκρατώντας τα ή κλειδώνοντάς τα σε ένα δωμάτιο), το παιδί δεν έχει άλλη επιλογή από το να καταστείλει ασυνείδητα την επίγνωσή του για αυτά τα συναισθήματα.
Ωστόσο, από τη στιγμή που ένα παιδί έχει τρομοκρατηθεί ώστε να καταστείλει την επίγνωσή του για τα συναισθήματά του (αντί να του επιτραπεί να έχει τα συναισθήματά του και να ενεργήσει σύμφωνα με αυτά), το παιδί έχει επίσης ασυνείδητα καταστείλει την επίγνωσή του για την πραγματικότητα που προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα. Αυτό έχει πολλά αποτελέσματα που είναι καταστροφικά για το άτομο, για την κοινωνία και για τη φύση, επειδή το άτομο θα καταστείλει τώρα εύκολα την επίγνωσή του για τα συναισθήματα που θα του έλεγαν πώς να ενεργεί πιο λειτουργικά σε οποιαδήποτε δεδομένη περίσταση και θα αποκτήσει σταδιακά μια φαινομενική ποικιλλία δυσλειτουργικών συμπεριφορών, συμπεριλαμβανομένων μερικών που είναι βίαιες προς τον εαυτό τους, τους άλλους ή/και τη Γη.
Από τα παραπάνω, θα πρέπει επίσης τώρα να είναι προφανές ότι η τιμωρία δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιείται. Η «τιμωρία», φυσικά, είναι μία από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να αποκρύψουμε την επίγνωσή μας για το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε βία. Η βία, ακόμη και όταν την ονομάζουμε «τιμωρία», φοβίζει τόσο τα παιδιά όσο και τους ενήλικες και δεν μπορεί να προκαλέσει μια λειτουργική συμπεριφορική αντίδραση. Βλέπε «Η τιμωρία είναι βίαιη και αντιπαραγωγική». (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/punishment/)
Εάν κάποιος συμπεριφέρεται δυσλειτουργικά, πρέπει να ακουστεί, βαθιά, έτσι ώστε να μπορέσει να αρχίσει να συνειδητοποιεί συνειδητά τα συναισθήματα (τα οποία θα περιλαμβάνουν πάντα φόβο και, συχνά, τρόμο) που οδήγησαν τη δυσλειτουργική συμπεριφορά εξ αρχής. Στη συνέχεια, πρέπει να αισθάνονται και να εκφράζουν αυτά τα συναισθήματα (συμπεριλαμβανομένου οποιουδήποτε θυμού) με ασφαλή τρόπο. Μόνο τότε θα είναι δυνατή η αλλαγή συμπεριφοράς προς την κατεύθυνση της λειτουργικότητας. Βλέπε 'Nisteling: The Art of Deep Listening' (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/nisteling/).
«Αλλά αυτές οι συμπεριφορές ενηλίκων που περιγράψατε δεν φαίνονται τόσο κακές. Μπορεί το αποτέλεσμα να είναι τόσο καταστροφικό όσο ισχυρίζεστε;» θα μπορούσατε να ρωτήσετε. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν εκατοντάδες από αυτές τις «συνηθισμένες», καθημερινές συμπεριφορές που καταστρέφουν τον Εαυτό του παιδιού. Είναι «θάνατος με χίλιες περικοπές» και τα περισσότερα παιδιά απλά δεν επιβιώνουν ως άτομα με αυτογνωσία. Και γιατί το κάνουμε αυτό; Το κάνουμε έτσι ώστε κάθε παιδί να ταιριάζει στο μοντέλλο μας του «τέλειου πολίτη»: δηλαδή, υπάκουος και εργατικός μαθητής, αξιόπιστος και εύκαμπτος υπάλληλος / στρατιώτης και υποτακτικός νομοταγής πολίτης. Με άλλα λόγια: ένας σκλάβος.
Φυσικά, από τη στιγμή που καταστρέφουμε τον Εαυτό ενός παιδιού, αυτό έχει πολλά αποτελέσματα ροής. Για παράδειγμα, μόλις τρομοκρατήσετε ένα παιδί να δεχτεί ορισμένες πληροφορίες για τον εαυτό του, άλλους ανθρώπους ή την κατάσταση του κόσμου, το παιδί γίνεται ασυνείδητα φοβισμένο να ασχοληθεί με νέες πληροφορίες, ειδικά αν αυτές οι πληροφορίες είναι αντιφατικές με αυτό που έχουν τρομοκρατηθεί να πιστέψουν. Ως αποτέλεσμα, το παιδί θα απορρίψει ασυνείδητα νέες πληροφορίες.
Εν ολίγοις, το παιδί έχει τρομοκρατηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι πλέον σε θέση να σκεφτεί κριτικά ή ακόμα και να μάθει (ή η μαθησιακή του ικανότητα μειώνεται σοβαρά αποκλείοντας οποιαδήποτε πληροφορία που δεν είναι απλή επέκταση αυτού που ήδη «γνωρίζει»). Αν φαντάζεστε κάποιον από τους φανατικούς που γνωρίζετε, φαντάζεστε κάποιον που είναι εντελώς τρομοκρατημένος. Αλλά δεν είναι μόνο οι μισαλλόδοξοι. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι επηρεάζονται με αυτόν τον τρόπο, καθιστώντας τους ανίκανους να ανταποκριθούν επαρκώς σε νέες (ή ακόμα και σημαντικές) πληροφορίες.
Φυσικά, η εμπειρία βίας κάθε ατόμου κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας είναι μοναδική και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε δράστης γίνεται βίαιος με τον δικό του ιδιαίτερο συνδυασμό τρόπων.
Αλλά αν θέλετε να κατανοήσετε τη βασική ψυχολογία όλων των δραστών βίας, είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι, ως αποτέλεσμα της εξαιρετικής βίας που υπέστη ο καθένας κατά την παιδική ηλικία, είναι τώρα (ασυνείδητα) εντελώς τρομοκρατημένοι, γεμάτοι μίσος για τον εαυτό τους και προσωπικά ανίσχυροι, μεταξύ άλλων 20 ψυχολογικών χαρακτηριστικών. Μπορείτε να διαβάσετε μια σύντομη περιγραφή αυτών των χαρακτηριστικών και πώς αποκτώνται στις σελίδες 12-16 του «Γιατί η βία;» (http://tinyurl.com/whyviolence)
Όπως θα πρέπει τώρα να είναι σαφές, το κεντρικό σημείο στην κατανόηση της βίας είναι ότι έχει ψυχολογική προέλευση και ως εκ τούτου οποιαδήποτε αποτελεσματική αντίδραση πρέπει να επιτρέπει τόσο στα καταπιεσμένα συναισθήματα του δράστη όσο και του θύματος (τα οποία θα περιλαμβάνουν τεράστιο φόβο και οργή για τη βία που έχουν υποστεί) να εκφραστούν με ασφάλεια. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, για μια εξήγηση του τι απαιτείται, δείτε 'Nisteling: The Art of Deep Listening' (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/nisteling/).
Δυστυχώς, αυτό το nisteling δεν μπορεί να παρασχεθεί από έναν ψυχίατρο ή ψυχολόγο του οποίου η εκπαίδευση βασίζεται σε μια παραληρηματική κατανόηση του πώς λειτουργεί το ανθρώπινο μυαλό. Βλέπε «Νικώντας τη βία της ψυχιατρικής» (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/key-articles/defeating-violence-of-psychiatry/) και «Ψυχιατρική: Επιστήμη ή απάτη; Το τέχνασμα του καθηγητή που αποκάλυψε τη συνεχιζόμενη κομπίνα της Ψυχιατρικής...» (http://chemtrailsgeelong.com/psy-fraud.html). Το Nisteling θα επιτρέψει σε όσους έχουν υποφέρει από ψυχολογικό τραύμα να επουλωθούν πλήρως, αλλά θα χρειαστεί χρόνος.
Έτσι, αν θέλουμε να τερματίσουμε τη βία (συμπεριλαμβανομένης της πείνας, της εμπορίας, του βιασμού, των βασανιστηρίων και της δολοφονίας παιδιών), την εκμετάλλευση, την οικολογική καταστροφή και τον πόλεμο, τότε πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη θεμελιώδη αιτία. Πρωτίστως, αυτό σημαίνει να δώσουμε σε όλους, παιδιά και ενήλικες, όλο τον χώρο που χρειάζονται για να νοιώσουν, βαθιά, τι θέλουν να κάνουν και στη συνέχεια να τους αφήσουμε να το κάνουν (ή να έχουν τα συναισθήματα που έχουν φυσικά αν εμποδιστούν να το κάνουν). Βλέπε «Προτεραιότητα στα συναισθήματα» (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/putting-feelings-first/). Βραχυπρόθεσμα, αυτό θα έχει κάποια δυσλειτουργικά αποτελέσματα. Αλλά θα οδηγήσει σε ένα απείρως καλύτερο συνολικό αποτέλεσμα από το σύστημα συναισθηματικής καταπίεσης, ελέγχου και τιμωρίας που έχει δημιουργήσει τον απίστευτα βίαιο κόσμο στον οποίο βρισκόμαστε τώρα.
Όλα αυτά ακούγονται αρκετά δυσάρεστα, έτσι δεν είναι; Έτσι, ο καθένας από εμάς έχει μια επιλογή. Μπορούμε να καταπιέσουμε την επίγνωσή μας για το τι είναι δυσάρεστο, όπως έχουμε τρομοκρατηθεί να κάνουμε ως παιδί, ή μπορούμε να νιώσουμε τα διάφορα συναισθήματα που έχουμε ως απάντηση σε αυτές τις πληροφορίες και στη συνέχεια να αναλογιστούμε (προσωπικούς και συλλογικούς) τρόπους για να προχωρήσουμε.
Εάν τα συναισθήματα γίνονται αισθητά και εκφράζονται, τότε οι αντιδράσεις μας μπορούν να διαμορφωθούν από τη συνειδητή και ολοκληρωμένη λειτουργία των σκέψεων και των συναισθημάτων, όπως επιδιώκει η εξέλιξη, και μπορούμε να σχεδιάσουμε έξυπνα. Η εναλλακτική λύση είναι να έχουμε τον ασυνείδητο φόβο μας να ελέγχει τη σκέψη μας και να μας παραπλανά ότι ενεργούμε λογικά.
Είναι καιρός να τερματίσουμε την πιο θεμελιώδη σύγκρουση που καταστρέφει την ανθρώπινη κοινωνία εκ των έσω – τον πόλεμο των ενηλίκων κατά των παιδιών – έτσι ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά όλη την άλλη βία που προκύπτει και από αυτόν τον σκοπό.
Τι κάνουμε λοιπόν;
Επιτρέψτε μου να επαναλάβω εν συντομία.
Αν είστε πρόθυμοι, μπορείτε να κάνετε τη δέσμευση που περιγράφεται στο «Η υπόσχεσή μου στα παιδιά» (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/my-promise-to-children/). Εάν πρέπει να κάνετε κάποια δική σας θεραπεία για να μπορέσετε να γαλουχήσετε τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο, τότε εξετάστε τις πληροφορίες που παρέχονται στο άρθρο «Βάζοντας πρώτα τα συναισθήματα». (https://feelingsfirstblog.wordpress.com/putting-feelings-first/)
Επιπλέον, είστε επίσης ευπρόσδεκτοι να εξετάσετε το ενδεχόμενο συμμετοχής στο «The Flame Tree Project to Save Life on Earth», το οποίο χαρτογραφεί μια δεκαπενταετή στρατηγική για τη δημιουργία μιας ειρηνικής, δίκαιης και βιώσιμης παγκόσμιας κοινότητας, έτσι ώστε όλα τα παιδιά (και όλοι οι άλλοι) να έχουν έναν οικολογικά βιώσιμο πλανήτη στον οποίο να ζήσουν.
Μπορείτε επίσης να εξετάσετε το ενδεχόμενο να υποστηρίξετε ή ακόμα και να συνεργαστείτε με οργανώσεις όπως η Destiny Rescue, η οποία εργάζεται για τη διάσωση παιδιών που διακινούνται στην πορνεία ή οποιαδήποτε από τις πολλές οργανώσεις υπεράσπισης που σχετίζονται με το δίκτυο End Child Prostitution and Trafficking.
Αλλά για την πληθώρα άλλων εκδηλώσεων βίας κατά των παιδιών που προσδιορίστηκαν παραπάνω, μπορείτε να εξετάσετε το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσετε τη μη βίαιη στρατηγική του Γκάντι σε οποιοδήποτε πλαίσιο ιδιαίτερης ανησυχίας για εσάς. Βλέπε Στρατηγική μη βίαιης εκστρατείας ή Στρατηγική μη βίαιης άμυνας/απελευθέρωσης. Και, αν θέλετε, μπορείτε να συμμετάσχετε στο παγκόσμιο κίνημα για τον τερματισμό κάθε βίας υπογράφοντας διαδικτυακά «Ο Χάρτης των Λαών για τη Δημιουργία ενός Μη Βίαιου Κόσμου».
Συνοπτικά: Ο καθένας από εμάς έχει μια σημαντική επιλογή. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε την οδυνηρή αλήθεια ότι ασκούμε τεράστια βία στα παιδιά μας (η οποία στη συνέχεια εκδηλώνεται με μυριάδες περίπλοκους τρόπους) και να ανταποκριθούμε δυναμικά σε αυτή την αλήθεια. Ή μπορούμε να συνεχίσουμε να αυταπατώμεθα και να συνεχίσουμε να παρατηρούμε, ανίσχυροι, καθώς η βία στον κόσμο μας πολλαπλασιάζεται μέχρι να εξαφανιστούν τα ανθρώπινα όντα.
Αν θέλετε ένα παιδί που είναι μη βίαιο, ειλικρινές, συμπονετικό, διακριτικό, υπομονετικό, στοχαστικό, σεβαστό, γενναιόδωρο, αγαπά τον εαυτό του και τους άλλους, αξιόπιστο, ειλικρινές, αξιοπρεπές, αποφασιστικό, θαρραλέο, ισχυρό και που ζει το δικό του μοναδικό πεπρωμένο, τότε το παιδί πρέπει να αντιμετωπιστεί με - και να βιώσει - τη μη βία, την αλήθεια, τη συμπόνια, την εκτίμηση, την υπομονή, τη στοχαστικότητα, το σεβασμό, τη γενναιοδωρία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη, την ειλικρίνεια, την αξιοπρέπεια, την αποφασιστικότητα, θάρρος, δύναμη και, ιδανικά, να ζούμε σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στην καλλιέργεια του μοναδικού πεπρωμένου κάθε παιδιού.
Εναλλακτικά, αν θέλετε ένα παιδί να αποδειχθεί σαν τους δράστες της βίας που περιγράψαμε παραπάνω, να είναι ανίσχυρο να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις κρίσεις στον κόσμο μας, ή ακόμα και να αποδειχθεί ένας αποτρόπαιος γονέας, τότε επιβάλλετε βία – ορατή, «αόρατη» και «εντελώς αόρατη» – σε αυτό κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας.
Δυστυχώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι ενήλικες άνθρωποι είναι πολύ τρομοκρατημένοι για να αγαπήσουν πραγματικά, να γαλουχήσουν και να υπερασπιστούν τα παιδιά μας από τη χιονοστιβάδα βίας που εξαπολύεται εναντίον τους τη στιγμή της γέννησης.
Αυτό το άρθρο «Το "βρώμικο μικρό μυστικό" της ανθρωπότητας: Λιμοκτονία, υποδούλωση, βιασμός, βασανισμός και δολοφονία των παιδιών μας» δημοσιεύθηκε αρχικά σε διάφορα προοδευτικά ειδησεογραφικά πρακτορεία τον Ιούνιο του 2018.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΜΑΡΙΓΩ ΖΑΡΑΦΟΠΟΥΛΑ
ΠΗΓΗ: https://feelingsfirstblog.wordpress.com/humanitys-dirty-little-secret/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Ἐνημερώνουμε τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες μας, ὅτι σχόλια, τὰ ὁποῖα ἐμπεριέχουν προσβλητικοὺς χαρακτηρισμούς, διαφημίζουν κόμματα ἢ εἶναι γραμμένα μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες (γκρήκλις), θὰ διαγράφωνται ἄνευ προειδοποιήσεως!