Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Ὅταν ἡ 'CIA' καί οἱ Ῥοκφέλλερς διέδωσαν τήν "μοντέρνα" τέχνη . . . . (ΓΙΑ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΥΣ)


Απόσπασμα από το βιβλίο των Ε. Perucchietti & G. Marletta, 'Το εργοστάσιο της χειραγώγησης' (La fabbrica della manipolazioneEd. Arianna 2014).

Πηγή: azionetradizionale.com
Μετάφραση-σχόλια: Θεόδωρος Λάσκαρης

Η τέχνη συχνά συνοδεύτηκε από τη μόδα. Ο Andy Warhol έκανε διάσημο το μοντέλο
και μετά ηθοποιό του φετίχ Edie Sedwickτην ‘εικόνα’ της δεκαετίας του ’60, που έπασχε από νευρική ανορεξία και πέθανε στην ηλικία των 28 χρόνων από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.


Κυρίαρχη φιγούρα στον κόσμο της Pop Art, ο Warhol, μέσω της μουσικής, του σινεμά και της διαφήμισης, οδήγησε τον πειραματισμό μιας νέας μορφής ‘δημοκρατικής πρωτοπορίας’. Αποτέλεσε επίσης ‘φιγούρα αναφοράς’ για νέους καλλιτέχνες, όπως ο Jean-Michel Basquiat, τον οποίο βοήθησε να αναδειχθεί στον κόσμο της τέχνης, ως εκπρόσωπος του Γκράφιτι. Επίσης, βοήθησε και τον πιο γνωστό Keith Haring. Όμως και οι δύο τελευταίοι πέθαναν νεότατοι, ο πρώτος από υπερβολική δόση ηρωίνης και ο δεύτερος από AIDS.

Η Pop Art και το Γκράφιτι κληρονομούσαν τον ενθουσιασμό των προηγούμενων ετών για την αφηρημένη τέχνη, της οποίας ο Jackson Pollock και ο Mark Rothko υπήρξαν μεταξύ των μεγαλυτέρων Αμερικανών εκπροσώπων της. Οι φιλοσοφικές και ψυχολογικές επιπτώσεις του αφαιρετισμού και η πρωτογονική αισθητική, που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως μία αναπαράσταση του ασυνείδητου, είχαν διοχετεύσει την προσοχή των εραστών της τέχνης σε αυτό το νέο είδος. Οι παραλληλισμοί με την τέχνη των ιθαγενών Αμερικανών και με την ψυχεδέλεια δεν θα μπορούσαν παρά να συνεχίσουν να βρίσκουν ευρεία συναίνεση στα χρόνια της ‘flower power’.

Το 1995, ένα άρθρο δημοσιευμένο από την βρετανική εφημερίδα The Independent, δημιούργησε μεγάλη αίσθηση καθώς για πρώτη φορά αναγνωριζόταν δημοσίως η συνεισφορά της CIA στην προώθηση της μοντέρνας τέχνης (ιδιαίτερα στις πιο ακραίες μορφές της δηλ. ‘του Αφαιρετισμού’).
Το άρθρο, με τίτλο: Modern art was a CIA ‘weapon’ (Η μοντέρνα τέχνη ήταν όπλο της CIA), αποδείκνυε αυτό, που για δεκαετίες, φαινόταν να είναι μόνον μία υπόθεση, που κυκλοφορούσε στο καλλιτεχνικό περιβάλλον. Η ιστορία, πραγματικά ανησυχητική, αξίζει να παρουσιασθεί στις πιο σημαντικές φάσεις της. Γράφει ο Independent:
«Για δεκαετίες στους καλλιτεχνικούς κύκλους δεν ήταν παρά ένας ψίθυρος ή ένα ανέκδοτο, όμως τώρα ήρθε η επιβεβαίωση. Η CIA χρησιμοποίησε την αμερικανική μοντέρνα τέχνη -συμπεριλαμβανομένων των έργων καλλιτεχνών όπως ο Jackson Pollock, ο Robert Motherwell, ο Willem de Kooning και ο Mark Rothkο- σαν όπλο στον Ψυχρό Πόλεμο. Με τον τρόπο που θα ενεργούσε ένας πρίγκιπας της Αναγέννησης, εκτός από το γεγονός ότι ενέργησε μυστικά, η CIA, για περισσότερο από 20 χρόνια, ευνόησε και προώθησε την αμερικανική αφηρημένη τέχνη σε όλο τον κόσμο»


 David Rockefeller στό ΜοΜΑ
Η υποστήριξη γινόταν μέσω μιας σειράς μυστικών χρηματοδοτήσεων στο περιοδικό Encounter, στο σύλλογο Congress for Cultural Freedom και ιδιαίτερα μέσω της οργάνωσης The New American Painting (που μεταξύ του 1958 και του 1959 διοργάνωνε εκθέσεις σχεδόν σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις). Τα κεφάλαια προήλθαν, στο μεγαλύτερο μέρος, από τον Nelson Rockefeller, διευθυντή του Museum of Modern Art of New York, που ιδρύθηκε επίσης από τους Rockefeller).
Το 'μουσείο' (MoMA) των Rockefeller, λοιπόν, ήταν από την αρχή ένα φέουδο της CIA. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις που περιέχει το άρθρο του Independent:
«Το μουσείο συνδέθηκε, μέσω πολλών καναλιών και με τη CIA. Ο William Paley, ο πρόεδρος του CBS και ένας από τους ιδρυτές της CIA, κάθισε μεταξύ των μελών υπεύθυνων για το διεθνές πρόγραμμα του μουσείου. Ο John Hay Whitney, που υπηρέτησε στον πόλεμο στον OSS (μετέπειτα CIA), υπήρξε πρόεδρος του μουσείου και ο Tom Braden, ο πρώτος Επικεφαλής του Τμήματος Διεθνών Οργανισμών της CIA, ήταν εκτελεστικός γραμματέας του μουσείου το 1949».

Ακριβώς από τον Tom Braden προήλθαν οι αποκαλύψεις που δημοσιεύτηκαν στον Independent. Σύμφωνα με την εκδοχή του, οι καλλιτέχνες που δέχονταν την υποστήριξη από αυτή την μεγάλη ‘μηχανή πολέμου’ έπρεπε να έχουν άγνοια αυτών των ελιγμών.

Όμως για ποιο λόγο η CIA και τα ισχυρά λόμπι δραστηριοποιήθηκαν τόσο πολύ για να προωθήσουν την μοντέρνα τέχνη; 
Η ‘επίσημη’ εξήγηση είναι ότι ο αφαιρετισμός θα λειτουργούσε ως αντιστάθμισμα στο φορμαλιστικό ρεαλισμό των Σοβιετικών. Δηλαδή ότι θα έδειχναν στον κόσμο το ‘άνοιγμα’ και το ‘εύρος των απόψεων’ του αμερικανικού πολιτισμού σε σύγκριση με το φορμαλισμό της ρωσικής τέχνης.
Βέβαια, αυτή η ‘επίσημη’ δικαιολογία δεν πείθει για δύο λόγους:
Α) Εάν ήθελαν να αντιταχθούν στη σοβιετική τέχνη θα μπορούσαν να προωθήσουν την παράδοση των διαφόρων σχολών της υψηλής ευρωπαϊκής και αμερικανικής τέχνης.
Β) Την ίδια εποχή, η CIA και οι δυνάμεις κοντά σε αυτή ήταν ταυτόχρονα απασχολημένες με ένα άλλο είδος ‘πολιτιστικής παρέμβασης’ χρηματοδοτώντας κρυφά το εκκολαπτόμενο φεμινιστικό κίνημα, την κουλτούρα του LSD, τη σεξουαλική επανάσταση και μετά από κάποιες δεκαετίες, την ‘ιδεολογία του φύλου’ (gender).


Πίνακας τοῦ Jackson Pollock
Στην πραγματικότητα, ο αντίκτυπος αυτής της πολλοστής ‘ελεγχόμενης πολιτιστικής επανάστασης’ φαίνεται ότι αφορούσε ουσιαστικά τις δυτικές κοινωνίες, των οποίων η αισθητική θα μεταμορφωνόταν σε λίγα χρόνια. Απλά σκεφτείτε, για παράδειγμα, ότι ακόμα και στη δεκαετία του '50 ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν που επισκέφτηκε μία έκθεση σύγχρονης τέχνης μπορούσε να αναφωνήσει τη διάσημη φράση: «Αν αυτή είναι τέχνη, εγώ είμαι Αφρικανός!» Αλλά παρά τα όσα είπε ο Πρόεδρος, το νέο ‘αμερικανικό γούστο’ σύντομα θα εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμομεταφέροντας μαζί του και αυτή την αίσθηση του χαοτικού και εκείνη την άρνηση της Μορφής που φαίνεται να είναι ένα πραγματικό ‘σήμα κατατεθέν’ όλων των εκδηλώσεων του σύγχρονου δυτικού ήθους.

Σύντομα, ο νέος Αφαιρετισμός θα γέμιζε με τις δημιουργίες του τις γκαλερί, τα μουσεία και ειδικά το οπτικό φαντασιακό του δυτικού ανθρώπουαντικαθιστώντας ακόμη και στους χώρους λατρείας τα ‘παλαιά’ μοντέλα του Giotto ή του Caravaggio, του Michelangelo ή του Beato Angelico, με το νέο ‘αυθορμητισμό’ και την ‘έμπνευση’ των κυρίων της άρνησης της μορφής. Πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου επανάσταση, της οποίας σήμερα τελικά γνωρίζουμε πτυχές που για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμειναν μυστικές.

Σημειώσεις:

Α) Ο Σουρεαλισμός προήλθε από το κίνημα του Ντανταϊσμού, είναι ουσιαστικά η εξέλιξή του. Ο Ντανταϊσμός είχε ως πρωταρχικούς δημιουργούς τέσσερις εβραϊκής καταγωγής καλλιτέχνες, τον Tristan Tzara, τον Marcel Janco, τον Arthur Segal, τον Victor Braunerκαι δύο Γερμανούς, τον Hugo Ball και τον Hans Arp.
Ένας κριτικός τέχνης, του American Art News, είχε γράψει σχετικά: «Η φιλοσοφία του Ντανταϊσμού είναι το πιο άρρωστο, το πιο παραλυτικό και το πιο καταστροφικό πράγμα που έχει σκεφτεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος».

Ο Σουρεαλισμός δέχτηκε επιδράσεις από την εβραϊκή ψυχανάλυση αλλά και από τον αποκρυφισμόοι περισσότεροι εκπρόσωποι του ιδεολογικά ανήκαν στην αριστερά.
Όσον αφορά το κίνημα της ‘αφηρημένης τέχνης’ για το οποίο γίνεται λόγος στο άρθρο μας, ως πρωτοπόρος θεωρείται ο εβραϊκής καταγωγής θεοσοφιστής Wassily Kandinsky.

Ἡ  ἑβραϊκή οἰκογένεια Στάϊν (φωτό)
Τέλος, να σημειώσουμε ότι ο, της ίδιας καταγωγής, έμπορος τέχνης Paul Rosenberg (1881-1959) εκπροσώπησε τον Pablo Picasso, τον Georges Braque και τον Henri Matisse. Τόσο ο Paul, όσο και ο αδελφός του Léonce Rosenberg ήταν από τους μεγαλύτερους εμπόρους της σύγχρονης τέχνης στον κόσμο. Επίσης, για το σημαντικό ρόλο της εβραϊκής οικογένειας Stein στη διάδοση του Μοντερνισμού δείτε εδώ(*) .

Β) Για όσους διαβάζουν αγγλικά, ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο εδώ.

Ἀπό : Θεόδοτος

Σημείωσις  Πελασγικῆς :



( «Ἡ Μέκκα τῆς μοντέρνας τέχνης » : τό σαλόνι τῶν Στάϊν στό Παρίσι. Ἀπό τό ΜοΜΑ τῶν Ῥοκφέλερ ) 

(*) ...οι Steins ήταν μια εβραϊκή οικογένεια ανώτερης μεσαίας τάξης που ζούσε με εισόδημα από επενδύσεις και ενοικιαζόμενα ακίνητα στο Σαν Φρανσίσκο.
Αφού μετακόμισε στο Παρίσι το 1903, ο Λέων Στάιν άρχισε να συλλέγει έργα άγνωστων καλλιτεχνών. Τα έργα του Picasso και του Matisse ήταν μεταξύ των πρώτων αγορών του. 
...Και χάρη στους Steins αυτή η αισθητική εξαπλώθηκε στην Αμερικήσε όλη την Ευρώπηστη Σκανδιναβία και θα χρειαζόταν πολύ περισσότερος χρόνος για να γίνει αυτό εάν οι Steins δεν ήταν εκεί...» (Stein family impact on avant-garde French art on show)Ἡ ἐπίδραση τῆς οἰκογένειας Στάϊν,στήν πρωτοποριακή γαλλική τέχνη 

Καλλίτερα νά διαβάσετε τήν παραπομπή,γιά νά δεῖτε,γιά ἀκόμη μία φορά,πόσο ὕπουλα ὅντα εἶναι καί τόν βρωμερό ῥόλο τους ὁ ὁποῖος ἕναν καί μοναδικό στόχο ἔχει : τήν καταστροφή τῆς λευκῆς φυλῆς ἀπό κάθε ἄποψιν καί σέ ὅποια της ἔκφρασιν ! Καί βεβαίως ὅταν γίνεται λόγος γιά λευκή φυλή ἐννοοῦμε τήν ἐκπρόσωπον τοῦ Πολιτισμοῦ,στόν πλανήτη. Μπορεῖ αὐτό ν᾿ἀκούγεται ὡς «ρατσιστικό»,ὅμως γιατί ἄρα γε νά θέλουμε νά κλείνουμε τά μάτια μπροστά στήν ἴδια τήν πραγματικότητα ὅταν ἡ ἱστορία τό ἀποδεικνύει; Καί βεβαίως ἀπό τήν ἴδια τήν ἱστορία ἀποδεικνύεται πώς τὀ Ἑλληνικό Πνεῦμα ἦταν πίσω ἀπό αὐτό πού σήμερα μποροῦμε νά ὀνομάσουμε,ἀνθρώπινη ἐξέλιξιν, Πολιτισμό. Τό Ἑλληνικό Πνεῦμα πού ἔβαλε τίς βάσεις γιά τά Πάντα,κυριολεκτικῶς !

Συνεπῶς, νά ποιός εἶναι ὁ κύριος στόχος τῶν ἑβραιο-σιωνιστῶν !

Νά ξαναδιαβάσουμε,πολύ σημαντικά,σχετικά θέματα :

Ἡ ἄσχημη τέχνη εἶναι καί ἀνήθικη

Γνοφώδες μῖσος 

«Ἀποδεδειγμένα σὲ κάθε περίοδο τῆς ἐξελλίξεώς του ὁ δυτικοευρωπαϊκὸς πολιτισμὸς προσπάθησε νὰ ἀπελευθερώσῃ τὸν ἑαυτό του ἀπ᾿ τοὺς Ἕλληνες. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶναι διαποτισμένη μὲ βαθύτατη δυσαρέσκεια διότι ὁτιδήποτε κι ἂν δημιουργοῦσαν, φαινομενικὰ πρωτότυπο καὶ ἄξιο θαυμασμοῦ, ἔχανε χρῶμα καὶ ζωὴ στὴν σύγκρισή του μὲ τὸ Ἑλληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν καὶ κατέληγε νὰ μοιάζει μὲ φθηνὸ ἀντίγραφο, μὲ καρικατούρα.

Ἔτσι ξανὰ καὶ ξανὰ μία ὀργὴ ποτισμένη μὲ μῖσος ξεσπάει ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ μικροῦ καὶ ἀλαζονικοῦ ἔθνους, τὸ ὁποῖο εἶχε τὴν τόλμη νὰ ὀνομάσῃ βαρβαρικὸ ὅ,τι δὲν εἶχε δημιουργηθεῖ στὸ ἔδαφός του…

  Κανένας ἀπ᾿ τοὺς ἐπανεμφανιζομένους ἐχθρούς τους δὲν εἶχε τὴν τύχη νὰ ἀνακαλύψῃ τὸ κώνειο, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ μπορούσαμε μιὰ γιὰ πάντα νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ᾿ αὐτοὺς (τοὺς Ἕλληνες). Ὅλα τὰ δηλητήρια τοῦ φθόνου, τῆς ὕβρεως καὶ τοῦ μίσους ἔχουν ἀποδειχθεῖ ἀνεπαρκὴ νὰ διαταράξουν τὴν ὑπέροχη ὀμορφιά τους.

Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νὰ νοιώθουν ντροπὴ καὶ φόβο ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες. 

Βέβαια, ποῦ καὶ ποῦ, κάποιος ἐμφανίζεται ποὺ ἀναγνωρίζει ἀκέραιη τὴν ἀλήθεια, τὴν ἀλήθεια ποὺ διδάσκει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ ἡνίοχοι κάθε ἐπερχομένου πολιτισμοῦ καὶ σχεδὸν πάντα τόσο τὰ ἅρματα ὅσο καὶ τὰ ἄλογα τῶν ἐπερχομένων πολιτισμῶν εὶναι πολὺ χαμηλῆς ποιότητας σὲ σχέση μὲ τοὺς ἡνιόχους, οἱ ὁποῖοι τελικὰ ἀθλοῦνται ὁδηγώντας τὸ ἅρμα στὴν ἄβυσσο, τὴν ὁποίαν αὐτοὶ ξεπερνοῦν μὲ Ἀχίλλειο πήδημα».
Φρειδερῖκος Νῖτσε «Ἡ Γέννησις τῆς Τραγωδίας» ,1872)

Καί τί σημαίνει «δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός» τό ἔχουμε γράψῃ πολλάκις,κυρίως στά θέματα περί Φραγκίας (ἐδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ). Ὅπως καί σχετικά θέματα περί τοῦ Διαφωτισμοῦ (ἐδῶ,ἐδῶ). 
Καί ὅπωσδήποτε διαβάζουμε : 
TO ΓΝΩΣΤΙΚΟ ΝΕΦΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΘΗΡΟ ΣΤΟΝ ΧΕΓΚΕΛ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗΣ


Ἡ Πελασγική

http://sxolianews.blogspot.com/2020/04/cia.html#comment-form

"ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ"

1 σχόλιο:

  1. Όποια πέτρα κι αν σηκώσει κανείς από κάτω θα υπάρχει ένας εβραϊκός σκορπιός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ἐνημερώνουμε τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες μας, ὅτι σχόλια, τὰ ὁποῖα ἐμπεριέχουν προσβλητικοὺς χαρακτηρισμούς, διαφημίζουν κόμματα ἢ εἶναι γραμμένα μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες (γκρήκλις), θὰ διαγράφωνται ἄνευ προειδοποιήσεως!